Wordt de Romana synodaal?

Eén van de protestantse bezwaren tegen het bischoppelijk systeem was altijd het hiërarchisch karakter ervan. Maar een door bisschoppen bestuurde kerk hoeft niet per se hierarchisch te zijn: denk aan de manier waarop het bisschopsambt functioneert bij de oud-katholieken, de anglicanen en in veel lutherse kerken. Daar heeft het bisschopsambt een veel  meer  collegiaal en synodaal karakter. Sinds het Tweede Vaticaanse concilie (1962-1965), maar vooral sinds het aantreden van paus Franciscus, beweegt echter ook de Rooms-Katholieke Kerk zich in een minder hiëarchische richting. Franciscus heeft er volgens Vaticaan-watcher Hendro Munsterman zelfs een speerpunt van zijn kerkhervorming van gemaakt om de gelovigen meer inspraak te geven bij bisschopsbenoemingen en de collegialiteit tussen de paus en de bisschoppen te versterken. In het onlangs door de Theologische Commissie van de Congregatie voor de Geloofsleer vrijgegeven document Synodaliteit in het leven en de missie van de kerk worden daartoe concrete voorstellen gedaan. Dat betekent niet dat de Rooms-Katholieke kerk nu een democratie wordt, maar wel dat dat er meer communicatie en dialoog komt tussen de paus en zijn collega-bisschoppen enerzijds en tussen gelovigen en bisschoppen anderzijds. Dat vraagt om een nieuwe stijl van functioneren van de paus, de bisschoppen en de priesters. Het document spreekt zelfs van een ‘pastorale bekering’ die nodig is. Door deze weg in te slaan beweegt de kerk van Rome zich duidelijk in synodale richting, een kerk waarin ambtsdragers en gemeenteleden/parochianen samenkomen (het griekse woord synhodos betekent samenkomst) om met elkaar te zoeken naar de wil van Christus voor zijn kerk. Niet alleen rooms-katholieken, christenen van alle kerken mogen dankbaar zijn voor deze ontwikkeling. De structuurverschillen tussen hun kerkmodellen zullen er kleiner door worden en de mogelijkheden voor het oecumenisch gesprek groter.

Share